Zanim zadzwonię,
chcę, żebyś wiedział,
po co to robię

Zacząłem od
własnego błędu

Trenuję dzieci od 2015 roku. Przez pierwsze pięć lat sam błądziłem. Traktowałem dzieci jak dorosłych, bo tak mnie nauczono. Po przegranych meczach mówiłem chłopcom, że jeśli się nie postarają, nic nie osiągną. Zraziłem kilku naprawdę zdolnych.

Długo myślałem, że to oni byli za słabi. Dziś wiem, że to ja ich odepchnąłem słowami, których nie umiałem wtedy zważyć.

Stąd się to wzięło. Nie z teorii. Z mojego własnego błędu, którego nie chowam.

Najpierw człowiek,
potem zawodnik

Większość dzieci, które grają w piłkę, nie zostanie zawodowcami. Tak było zawsze. To nie jest problem. Problem zaczyna się wtedy, kiedy dziecko zostaje z niczym poza poczuciem, że nie było wystarczające.

Moim celem nie jest piłkarz. Moim celem jest pewny siebie człowiek. Piłka jest tylko narzędziem. To ma być droga, nie cel.

Dziecko przynosi
na boisko cały
swój dzień

Nie da się zbudować pewnego siebie dziecka, patrząc tylko na tę godzinę w tygodniu, kiedy jest ze mną na treningu. To, jak spało, co zjadło, co przeżyło rano w domu, przychodzi razem z nim.

Dlatego patrzę szerzej, zawsze w tej samej kolejności:

Jedno wpływa na drugie. Trening nie zadziała na dziecku, które źle spało. Emocje nie ułożą się u dziecka, które je w biegu.

Kilka rzeczy
tu nie znajdziesz

Jeśli szukasz miejsca, które za wszelką cenę ma zrobić z dziecka zawodowca, to nie tutaj. I to jest w porządku.